|   |   | |
| Posyłam kwiaty |
<<< Poezja Wiekich
<<< Główna |
|
|
Posyłam kwiaty - niech powiedzą one To, czego usta nie mówią stęsknione! Co w sercu mego zostanie skrytości, Wiecznym oddźwiękiem żalu i miłości. Posyłam kwiaty - niech kielichy skłonią I prószą srebrną rosą jak łezkami, Może uleci z ich najczystszą wonią Wyraz drżącymi szeptany ustami, Może go one ze sobą uniosą I rzucą razem z woniami i rosą |
|
|